Korte film over op welke manier een relatie gered kan worden… Om stil van te worden.
En intussen….
Terwijl hier in Nederland men zich druk maakt over poedels in de tweede kamer, griekse schulden die niet afbetaald worden en stijgende kosten, hebben we intussen al weer een paar weken niets gehoord van Afrika…..Deze vrouw heeft met haar acht kinderen haar zieke man ergens achter moeten laten. Ze kon hem niet dragen op hun vlucht. In een vluchtelingenkamp proberen ze nu wat hulp te krijgen.
Lekker receptje voor de zondagmiddag…
Kinderlijk eenvoudig te maken hapje voor een suffe, herfstachtige zondagmiddag (iedere andere dag mag ook natuurlijk). In italie zouden ze dit misschien crostini’s noemen of misschien mini-pizza, maar ik noem ze gewoon….lekker!
De basis van dit lekkere hapje is gewoon brood, bruin of wit maakt niet uit. Verder kun je er alles op kwijt wat je maar in huis hebt. Ik zet hieronder het recept van de crostini’s op de foto.
* Over voorwervarmen op 200 graden
* Bruine boterhammen in stukjes snijden van ongeveer 3x3 cm.
* Paar druppeltjes olijfolie erop
*Stukjes rauwe ham even aanbakken, op de boterhammetjes leggen
*Zongedroogde tomaatjes erop en wat kleingesneden kaas.
*Wat kruiden naar eigen smaak.
*5-10 minuutjes hoog in de oven en dan…Eet smakelijk
Het lieveheersbeestje
Natuurlijk is het enorm balen dat de Nederlandse zomer maar weer eens in het water is gevallen. Even lekker in het zonnetje zitten is dan dus ook echt “even” want na achtentwintig zonnestralen dient zich alweer een hagelbui aan. Op de fiets naar de andere kant van de stad wordt een hachelijke onderneming. Je korte broek en t-shirt waarin je zo enthousiast was vertrokken zijn bij aankomst, een kwartiertje later, compleet doorweekt en eigenlijk kan je dan weer terug naar huis om je om te kleden. Thuis aangekomen is de boel al weer droog want achter de wolken schijnt de zon, en ga zo maar door……
Genoeg te klagen dus. Een van de mindere ergernissen die het kwakkelweer met zich meebrengt is het onkruid in de tuin. In de twee weken dat wij lekker op vakantie waren heeft het klamme, natte weer er voor gezorgd dat ieder minuscuul sprietje onkruid kon uitgroeien tot een plant van intratuin-waardig formaat. Nu is diezelfde intratuin ook schuldig aan het verspreiden van al die ellende. Bij ieder aangeschaft plantje zit immers voor minstens twaalf uur gratis op-je-knieen-onkruid-uit-de-tuin-trekken. Afgelopen zaterdag dus maar alle moed bij elkaar geraapt om de ongewenste tuinbevolking er uit te knikkeren.
Nu stond ik gelukkig niet alleen in mijn strijd tegen het onkruid. Het werd een gezinsproject. Alle vier gewapend met een emmer, hark en bezem in de buurt zijn we aan de klus begonnen. Na een kwartiertje ontdekten Sofie en Lotte een lieveheersbeestje tussen de blaadjes van de rozenboom. Meteen werd het onkruid-trekken helemaal vergeten en werd er in de emmers van de meiden een soort lieveheersbeestjes-hotel ingericht.
Eerst mocht het nieuwe vriendje zo maar wat rondlopen in de emmer, maar al gauw werd bedacht dat hij best wel eens honger kon hebben. Het lieveheersbeestje werd verblijd met een hoeveelheid blaadjes waar zijn hele familie waarschijnlijk een halve eeuw van kon eten, maar goed. Te weinig is ook niet goed… Zand moest er komen om het lieveheersbeestje op te laten lopen. Zere voeten is ook voor een lieveheersbeestje erg vervelend natuurlijk….
Zo ging de verwennerij nog even door tot de dierenredder in mijn wakker werd. Lotte had bedacht dat het lieveheersbeestje wel eens dorst kon hebben. Juist toen ze op het punt stond met een emmer water een Irene-achtige orkaan te veroorzaken (in lieveheersbeetjes perspectief uiteraard) kreeg ik een idee. Was het niet eens tijd voor een lieveheersbeestjes-afscheidfeestje…. Na al die verwennerij moest het er maar eens van komen dat de meiden in stijl afscheid zouden nemen. Het lieveheersbeestje moest tenslotte ook weer naar huis waarschijnlijk.
De emmer water bleef heel even boven het blaadjes-zandhotel hangen en ik meende het lieveheersbeestje erg angstig te zien kijken. Lotte keek even beteuterd. Ze was echt niet van plan om haar wateractie zo maar op te geven… Een cruciaal moment was aangebroken.
“Doe het maar in de speeltuin” riep ik en toen ging het erg snel. Het water verdween. Uit het hotel kwam een zuchtje van opluchting en voor ik het wist was er een feestje in de speeltuin georganiseerd.
Die nacht werd ik gewekt door een klein klopje op mijn raam. Ik schoof het rolgordijn iets opzij en een klein beestje stak zijn duimpje dapper in de lucht…
Je zal maar in Libië wonen….
Kijk op the big picture voor meer prachtige nieuwsfoto’s
Weer aan de slag
Maandag 22 augustus. Het is allemaal weer begonnen. Sofie is naar groep 3, wat wordt ze groot zeg. Lotte heeft wel tien keer gecheckt of ze echt niet naar school hoeft vandaag, maar nee, hoeft nog niet. Marion realiseert zich ook ernstig het post-vakantietijdperk is aangebroken en ik…..
Ik zit inmiddels al weer een paar uurtjes bij Avans. Ik zet mijn tanden de komende weken op elkaar om mijn zwaarbevochtte papiertje toch nog binnen te slepen. Nog een paar onderzoeken scheiden mij van mijn PABO diploma en ik ga er alles aan doen om het zo spoedig mogelijk te af te werken.
Op dit moment valt het niet mee. Nieuwe, luidruchtige studenten puzzelen zich een weg door het exploragebouw waar ik hard werk aan mijn verslagen. Ik heb intussen al dertien keer gehoord dat het deksel van de vuilnisbak achter mij groen is en dat je Explora echt met een X schrijft….. Ach, het zal niet lang duren voordat ook deze jongens en meiden net als ik zitten te zwoegen op opdrachten en literatuurstudies.
Het is voor mij een spannende tijd. Hoewel het erg groots klinkt, durf ik het toch op te schrijven. Een nieuwe toekomst is echt begonnen! Nog even hard werken voor mijn diploma en intussen alvast lekker veel ervaring opdoen als vervangingsleerkracht. Ik heb er zin, echt waar!
