Bart Muis Blog

Groep 3 was in de bieb. De juf van de bieb deed haar uiterste best om de kinderen een uurtje te vermaken. Na het voorleesverhaal en de speurtocht tussen de boeken moesten ze weer even in de luisterhoek gaan zitten. Enigszins vertwijfeld stak Sila haar vinger omhoog….

“ja, wat wil je vragen”?

“Wanneer gaan we eens iets leuks doen…..”?

Ik noem het wel eens worstelen. Goede moed houden terwijl er eigenlijk zo veel aande hand is. Tong werkt niet mee, spierziekte sluimert maar door, slecht slapen, piekeren, nog meer slecht slapen, nog minder uitgerust en ga zo maar door….

Ik stond gisteren in de sportschool en bedacht me dat het zo niet veel langer kon. Een aardige dokter, met wie ik eens een half uurtje mocht kletsen, zei me ooit: “baalmomenten zijn prima, ze horen erbij, maar laat ze niet je dag verprusten. Sta letterlijk en figuurlijk stil bij alle minder leuke dingen die je meemaakt en ga dan weer vrolijk verder…” Welk een mooie theorie werd me toen voorgehouden, maar hij heeft wel gelijk.

Soms heb ik veel last van dingen waar ik last van heb. Het zijn ook geen dingen die zich met een paracetamolletje weg laten spoelen en als je er echt bij stil zou staan is het ronduit eng. Ik moet daar niet de hele dag bij stilstaan. Aan de andere kant heb ik geleerd dat het wegstoppen van vervelende gevoelens ook niet goed is. Er broeit dan van alles onder je huid en het moet er een keer uit.

Eenvoudig gezegd is het een soort van evenwichtsbalk. Aan de ene kant mag je jezelf best voor de gek houden dat het allemaal best meevalt en aan de andere kant mag je jezelf best eens toestaan om een rotmoment door te maken.

Het lastige is alleen hoe doe je dat dan? Ik weet het nog niet, maar ik weet zeker dat als het lukt, ik er een gezelligere, betere vader, echtgenoot, persoon van zal worden en wie wil dat nu niet?

Dus……Tanden op elkaar en aan het werk!

Ik heb de afgelopen weken het enorme plezier mogen hebben om in een kleuterklas aan het werk te zijn. In eerste instantie had ik zo m’n bedenkingen, maar ik vind het toch leuk… Het werken in een kleutergroep heeft helaas ook zo z’n nadelen. Ik heb werkelijk niets, maar dan ook echt niets tegen klassemoeders, maar doe mij maar klassevaders!

KLassevaders dringen zich niet aan je op, vertellen je niet wat zij zouden doen in jouw plaats en komen niet met de meest idiote plannen om de dag een beetje op te leuken. Klassevaders hebben respect voor het dagprgramma van de klas en passen zich aan. Klassevaders komen op tijd! Klassevaders mailen elkaar niet achter de rug van de leerkracht om over de meest onbelangrijke zaken. Klassevaders zijn even geen vader als ze in de klas zijn, dus ze zeggen ook niet dat hun kind nu eindelijk eens de grote smoel moet houden, moet stoppen met dat irritante gejank, de haren uit de kop moet schamen en naar Meester Bart moet luisteren, terwijl de tweeentwintig overige kinderen hun lelijke-woordenschat dapper aan het aanvullen is. Klassevaders hoef je eigenlijk niet uit te leggen, niet drie keer, niet twee of een keer, nee klassevaders hebben aan een half woord of een blik al genoeg. Klassevaders zijn niet eigenwijs, doen niet eigenwijs en weten eigenlijk niet eens wat eigenwijs is. Klassevaders zijn er gewoon als je ze nodig hebt en had ik al vernoemd dat klassevaders altijd op tijd zijn.

Nogmaals, ik heb niet tegen klassemoeders, je kunt namelijk niet zonder ze, maar ik heb zo mijn voorkeur. Of had u dat nog niet door…..

Sinds ik een paar jaar geleden in een radioprogramma voor het eerst iets van de Deense band volbeat hoorde, vond ik ze meteen wel erg tof. Volbeat maakt lekker harde muziek maar intussen hoor je allerlei country, blues en zelfs regelrechte Elvis invloeden doorklinken in hun muziek. Dad man’s tongue is bijvoorbeeld een geweldig goed voorbeeld. Ik kan er wel twintig keer achter elkaar naar luisteren en ook bekende radio DJ’s gaan er regelmatig op los.

Alleen maar lof zou je zeggen…. Nou totdat ik dit van ze hoorde. Ik heb serieus waar, zeker een kwartier in een deuk gelegen. Dat kan je toch niet menen. Ik zat gewoon te wachten tot Kylie of Dusty door het beeld kwamen huppelen. Dit moet je gewoon niet willen.

Na enige research bleek dat er helaas meer gerespecteerde bands zich schuldig te maken aan hetzelfde vergrijp. The Tourists, Annie Lennox en Dave Stewart voordat ze Eutythmics werden, deden hetzelfde. De versie van Vonda Shepard kan zo gedraaid worden op de gemiddelde begrafenis en de Bay City Rollers konden er in 1976 ook wat van. Als je goed gaat zoeken, zal er vast wel nog meer te vinden zijn.

Het zal wel aan mij liggen, ik ben er niet zo van. Voortaan maar gewoon naar Metallica luisteren, die hebben vast niet zo’n verassing voor me in petto….